سیستم هیبریدی توصیه گر فرهنگی

از پییر بوردیو، جامعه‌شناس فرانسوی، می‌گوید که آدم‌ها و کالاهای فرهنگی موقعیتی در یک فضای اجتماعی پیدا می‌کنند؛ فیلم‌ها و کتاب‌ها فقط «خوب» یا «بد» نیستند، بلکه با سبک‌ها، زبان‌ها و خاستگاه‌هایشان از هم تمایز می‌یابند. به همین خاطر، سیستم پیشنهاددهنده باید بتواند این موقعیت‌های فرهنگی را در یک فضای چندبعدی نقشه‌برداری کند، نه صرفاً بر اساس محبوبیت رتبه‌بندی کند.

در علوم ارتباطات به ما یادآوری می‌کند که یک فیلم فقط با برچسب ژانر تعریف نمی‌شود؛ خلاصۀ داستان، دیالوگ‌ها، و حتی برچسب‌هایی که کاربران به آن می‌زنند، یک «قاب معنایی» دور اثر می‌کشند. برای فهمیدن حال و هوای واقعی فیلم، نمی‌توان فقط به ستون ژانر اعتماد کرد؛ باید زبان اثر را هم خواند. پس پای یک ابزار تحلیل متن به میان می‌آید.

از مطالعات زنان (کیمبرلی کرنشاو) می‌گوید که هویت یک پدیده حاصل یک مقوله نیست، بلکه ترکیبی از چند مقوله است. یک فیلم فقط «فرانسوی» نیست، «کمدی فرانسوی به کارگردانی یک زن» است. پس تنوع را هم نمی‌شود با شمردن تعداد کشورها سنجید؛ باید همزمان ابعادی مثل زبان، کشور، ژانر و جنسیت خالق اثر را در نظر گرفت تا تنوع واقعاً معنادار باشد.

که برآمده از مطالعات فرهنگی دیجیتال است، هشدار می‌دهد الگوریتم‌ها صرفاً ابزار بی‌طرف نیستند؛ آن‌ها با اولویت دادن به بعضی محتواها، نوعی قدرت نرم اعمال می‌کنند و فرهنگ غالب را بازتولید می‌کنند. برای مقاومت در برابر این گرایش، سیستم نیازمند یک نیروی متقابل درونی است – یعنی یک هدف دوم (تنوع) که آگاهانه در فرایند تصمیم‌گیری الگوریتم جای داده شود.